| Zebioctetten (Zio) | Kibioctetten (Kio) |
|---|---|
| 1 Zebioctet | 1.15292150461 × 1018 Kio |
| 2 Zebioctetten | 2.30584300921 × 1018 Kio |
| 3 Zebioctetten | 3.45876451382 × 1018 Kio |
| 4 Zebioctetten | 4.61168601843 × 1018 Kio |
| 5 Zebioctetten | 5.76460752303 × 1018 Kio |
| 10 Zebioctetten | 1.15292150461 × 1019 Kio |
| 20 Zebioctetten | 2.30584300921 × 1019 Kio |
| 25 Zebioctetten | 2.88230376152 × 1019 Kio |
| 50 Zebioctetten | 5.76460752303 × 1019 Kio |
| 100 Zebioctetten | 1.15292150461 × 1020 Kio |
| Referentie | Zebioctetten (Zio) | Kibioctetten (Kio) |
|---|---|---|
| A plain text message (160 characters) | 1.35525 × 10-19 Zio | 0.15625 Kio |
| A three-minute MP3 | 2.5411 × 10-15 Zio | 2929.69 Kio |
| A smartphone photo | 3.38813 × 10-15 Zio | 3906.25 Kio |
| A high-definition film | 3.38813 × 10-12 Zio | 3906250 Kio |
| A dual-layer Blu-ray disc | 4.23516 × 10-11 Zio | 48828125 Kio |
Het zebioctet is een eenheid van digitale informatie gelijk aan twee tot de zeventigste in octetten, dus 1024 exbioctet. Het symbool is Zio. Het is de binaire tegenhanger van het zettaoctet, en beide verschillen 18,1 procent.
Niets van deze omvang bestaat. De totale hoeveelheid gegevens die de mensheid bewaart, elke kopie en elke veiligheidskopie meegeteld, wordt op enkele honderden zettaoctet geschat, en één zebioctet is 1,18 zettaoctet, zodat de wereld er alles bijeen enkele honderden bezit. Het is de eerste binaire eenheid waarvoor de hele voorraad van de wereld een klein veelvoud is en geen groot.
De eenheid is omwille van de volledigheid bepaald en niet voor gebruik, een bewuste trek van zowel het metriek stelsel als dat van de IEC. Elk voorvoegsel geldt zonder uitzondering voor elke eenheid, zodat een lezer die Zio nooit zag het uit het voorvoegsel alleen kan ontcijferen. Een stelsel dat op een willekeurig punt zonder namen zou vallen, zou elke toekomstige gebruiker dwingen een uitbreiding te bedenken, en wedijverende uitbreidingen zijn waar dubbelzinnigheid wordt geboren.
Er is één plaats waar de eenheid vanzelf zou opkomen. Opslagadressering voorbij 64 bits is ontworpen zonder nodig te zijn geweest: het bestandssysteem ZFS gebruikt blokverwijzers van 128 bits, wat het een theoretische ruimte geeft ver voorbij elk binair voorvoegsel dat een naam draagt. Waar zo'n opzet tussenliggende grenzen noemt, vallen die grenzen in dit bereik en worden zij terecht in zebioctet geschreven.
De kloof van 18,1 procent tussen zebioctet en zettaoctet is het onthouden waard bij het lezen van prognoses. Voorspellingen van de wereldwijde gegevensgroei worden in zettaoctet uitgegeven, en elke die binair is berekend maar decimaal gerapporteerd zit er bijna een vijfde naast. Daar zulke prognoses toch al ruw zijn, is die fout niet de grootste bron van onzekerheid, maar wel een vermijdbare.
Het symbool Zio is, zoals alle IEC-symbolen, een hoofdletter gevolgd door een kleine i en dan de eenheid. Het is de aanwezigheid van die i, en niet enige uitspraak in de tekst, die de lezer ondubbelzinnig zegt welke hoeveelheid bedoeld is, en een document dat haar weglaat heeft niet gezegd wat het lijkt te hebben gezegd.
Eén zebioctet is gelijk aan 1024 exbioctet, 1 180 591 620 717 411 303 424 octetten, 8 zebibit of ongeveer 1,181 zettaoctet.
Het kibioctet is een eenheid van digitale informatie gelijk aan 1024 octetten, en dus aan 8192 bits. Het symbool is Kio. Het is de binaire tegenhanger van het kilooctet, en hoewel beide slechts 2,4 procent verschillen, wordt in deze eenheid een groot deel van de inwendige indeling van een computer werkelijk gemeten.
Het belangrijkste voorbeeld is de geheugenpagina. Processors beheren geheugen niet octet voor octet maar in blokken van vaste grootte, en op vrijwel elke gangbare architectuur is dat blok 4 kibioctet. Elke toewijzing die een programma doet wordt naar boven afgerond op een veelvoud daarvan, elke ingang in de paginatabellen beschrijft er een, en de snelheid van een programma hangt vaak af van hoe goed zijn toegangspatroon in dat raster van vier kibioctet past.
Schijfsectoren vertellen een soortgelijk verhaal. Harde schijven gebruikten decennialang sectoren van 512 octetten, en hedendaagse schijven gebruiken 4 kibioctet, passend bij de geheugenpagina zodat een pagina in één bewerking kan worden gelezen of geschreven. Bestandssystemen wijzen dan ruimte toe in blokken die zelf machten van twee zijn, meestal 4 kibioctet, en daarom verbruikt een bestand van één octet vier kibioctet aan schijf.
Ook netprotocollen gebruiken de eenheid. Buffergroottes, venstergroottes en de maximale grootte van veel protocolstructuren zijn machten van twee, en de grens van 64 kibioctet keert telkens terug: het is de grootste waarde die een 16-bits lengteveld kan uitdrukken, en zij begrenst dus de grootte van een UDP-datagram, een IP-pakket en verscheidene oudere bestandsformaten.
Dat is het algemene patroon: overal waar een grens voortkomt uit de breedte van een binair veld, is de grens een macht van twee, en de eerlijke manier om haar te schrijven is met een binair voorvoegsel. 64 KB schrijven voor de datagramgrens is niet erg fout, maar 64 KiB schrijven is precies juist en zegt waar het getal vandaan komt.
In het dagelijks gebruik is het verschil onzichtbaar. Een bestand van 200 kilooctet en een van 200 kibioctet liggen 4,8 kibioctet uiteen, wat niemand merkt. De waarde van het onderscheid is dat het de rekensom achter een getal leesbaar maakt, wat veel zwaarder weegt naarmate de getallen groeien.
Eén kibioctet is gelijk aan 1024 octetten, 8192 bits, 8 kibibit of 1,024 kilooctet.