| Yottaoctetten (Yo) | Kibioctetten (Kio) |
|---|---|
| 1 Yottaoctet | 9.765625 × 1020 Kio |
| 2 Yottaoctetten | 1.953125 × 1021 Kio |
| 3 Yottaoctetten | 2.9296875 × 1021 Kio |
| 4 Yottaoctetten | 3.90625 × 1021 Kio |
| 5 Yottaoctetten | 4.8828125 × 1021 Kio |
| 10 Yottaoctetten | 9.765625 × 1021 Kio |
| 20 Yottaoctetten | 1.953125 × 1022 Kio |
| 25 Yottaoctetten | 2.44140625 × 1022 Kio |
| 50 Yottaoctetten | 4.8828125 × 1022 Kio |
| 100 Yottaoctetten | 9.765625 × 1022 Kio |
| Referentie | Yottaoctetten (Yo) | Kibioctetten (Kio) |
|---|---|---|
| A plain text message (160 characters) | 1.6 × 10-22 Yo | 0.15625 Kio |
| A three-minute MP3 | 3 × 10-18 Yo | 2929.69 Kio |
| A smartphone photo | 4 × 10-18 Yo | 3906.25 Kio |
| A high-definition film | 4 × 10-15 Yo | 3906250 Kio |
| A dual-layer Blu-ray disc | 5 × 10-14 Yo | 48828125 Kio |
Het yottaoctet is een eenheid van digitale informatie gelijk aan duizend zettaoctet, ofwel een quadriljoen octetten — een één gevolgd door vierentwintig nullen. Het symbool is Yo. Niets wat bestaat wordt in yottaoctet gemeten; de eenheid beschrijft een hoeveelheid gegevens die de wereld nog niet heeft voortgebracht.
Het totaal van alle gegevens die de mensheid bewaart wordt vandaag op enkele honderden zettaoctet geschat, zodat de wereld pas een klein deel van de weg naar haar eerste yottaoctet heeft afgelegd. Bij de groeitempo's van de laatste twee decennia zou die drempel ergens in de jaren veertig van deze eeuw worden overschreden, al heeft elke langetermijnvoorspelling in dit vak zich in beide richtingen vergist.
De stoffelijke hindernissen zijn zwaar. Bij de opslagdichtheden van de huidige harde schijven zou één yottaoctet zo'n honderd miljard eenheden vergen. Ze in het huidige tempo maken zou eeuwen duren, ze voeden zou de stroomproductie van vele landen vergen, en ze huisvesten zou een bouwprogramma zonder weerga eisen. Het getal is niet ongerijmd, maar het ligt ver voorbij de huidige industriële grondslag.
Onderzoek naar dichtere opslag bestaat mede vanwege dit plafond. Gegevensopslag in DNA, die informatie in kunstmatige genetische reeksen codeert, biedt dichtheden die miljoenen malen hoger liggen dan die van magnetische dragers, en één yottaoctet DNA zou in een kamer passen in plaats van op een werelddeel. Het lezen en schrijven ervan blijft traag en duur, maar het dichtheidsargument houdt het vakgebied gefinancierd.
Het yottaoctet duikt ook op in beweringen die overdreven blijken. Berichten dat inlichtingendiensten installaties op yottaoctetschaal bouwden gingen in de jaren tien wijd rond en werden noch door de bouw, noch door de stroomvoorziening, noch door de opslagmarkt gestaafd. Elke bewering over één yottaoctet van wat dan ook kan tegen de totale wereldproductie worden gehouden, wat een nuttige tucht is.
Tussen 1991 en 2022 was het voorvoegsel yotta de top van de metrieke ladder, en daarom was het de natuurlijke eenheid voor speculatieve beweringen. De toevoeging van ronna en quetta in 2022 gaf het stelsel er drie tiendemachten boven bij, en het is veelzeggend dat dit mede gebeurde omdat de hoeveelheden gegevens het oude plafond naderden.
Eén yottaoctet is gelijk aan 1000 zettaoctet, 1 000 000 000 000 000 gigaoctet, 8 yottabit of ongeveer 0,8272 yobioctet.
Het kibioctet is een eenheid van digitale informatie gelijk aan 1024 octetten, en dus aan 8192 bits. Het symbool is Kio. Het is de binaire tegenhanger van het kilooctet, en hoewel beide slechts 2,4 procent verschillen, wordt in deze eenheid een groot deel van de inwendige indeling van een computer werkelijk gemeten.
Het belangrijkste voorbeeld is de geheugenpagina. Processors beheren geheugen niet octet voor octet maar in blokken van vaste grootte, en op vrijwel elke gangbare architectuur is dat blok 4 kibioctet. Elke toewijzing die een programma doet wordt naar boven afgerond op een veelvoud daarvan, elke ingang in de paginatabellen beschrijft er een, en de snelheid van een programma hangt vaak af van hoe goed zijn toegangspatroon in dat raster van vier kibioctet past.
Schijfsectoren vertellen een soortgelijk verhaal. Harde schijven gebruikten decennialang sectoren van 512 octetten, en hedendaagse schijven gebruiken 4 kibioctet, passend bij de geheugenpagina zodat een pagina in één bewerking kan worden gelezen of geschreven. Bestandssystemen wijzen dan ruimte toe in blokken die zelf machten van twee zijn, meestal 4 kibioctet, en daarom verbruikt een bestand van één octet vier kibioctet aan schijf.
Ook netprotocollen gebruiken de eenheid. Buffergroottes, venstergroottes en de maximale grootte van veel protocolstructuren zijn machten van twee, en de grens van 64 kibioctet keert telkens terug: het is de grootste waarde die een 16-bits lengteveld kan uitdrukken, en zij begrenst dus de grootte van een UDP-datagram, een IP-pakket en verscheidene oudere bestandsformaten.
Dat is het algemene patroon: overal waar een grens voortkomt uit de breedte van een binair veld, is de grens een macht van twee, en de eerlijke manier om haar te schrijven is met een binair voorvoegsel. 64 KB schrijven voor de datagramgrens is niet erg fout, maar 64 KiB schrijven is precies juist en zegt waar het getal vandaan komt.
In het dagelijks gebruik is het verschil onzichtbaar. Een bestand van 200 kilooctet en een van 200 kibioctet liggen 4,8 kibioctet uiteen, wat niemand merkt. De waarde van het onderscheid is dat het de rekensom achter een getal leesbaar maakt, wat veel zwaarder weegt naarmate de getallen groeien.
Eén kibioctet is gelijk aan 1024 octetten, 8192 bits, 8 kibibit of 1,024 kilooctet.