| Megabits (Mbit) | Exbioctetten (Eio) |
|---|---|
| 1 Megabit | 1.08420217249 × 10-13 Eio |
| 2 Megabits | 2.16840434497 × 10-13 Eio |
| 3 Megabits | 3.25260651746 × 10-13 Eio |
| 4 Megabits | 4.33680868994 × 10-13 Eio |
| 5 Megabits | 5.42101086243 × 10-13 Eio |
| 10 Megabits | 1.08420217249 × 10-12 Eio |
| 20 Megabits | 2.16840434497 × 10-12 Eio |
| 25 Megabits | 2.71050543121 × 10-12 Eio |
| 50 Megabits | 5.42101086243 × 10-12 Eio |
| 100 Megabits | 1.08420217249 × 10-11 Eio |
| Referentie | Megabits (Mbit) | Exbioctetten (Eio) |
|---|---|---|
| A plain text message (160 characters) | 0.00128 Mbit | 1.38778 × 10-16 Eio |
| A three-minute MP3 | 24 Mbit | 2.60209 × 10-12 Eio |
| A smartphone photo | 32 Mbit | 3.46945 × 10-12 Eio |
| A high-definition film | 32000 Mbit | 0.00000000346945 Eio |
| A dual-layer Blu-ray disc | 400000 Mbit | 0.0000000433681 Eio |
De megabit is een eenheid van digitale informatie gelijk aan een miljoen bits. Het symbool is Mbit. Het is de eenheid waarin de snelheid van een internetverbinding vrijwel altijd wordt aangeprezen, wat haar tot een van de weinige gegevenseenheden maakt die gewone klanten bij naam tegenkomen telkens als zij een dienst kiezen.
Eén megabit is precies een miljoen bits, geen 1 048 576. Dat onderscheid heeft praktische gevolgen. Eén megabit houdt 125 000 octetten, dus 125 kilooctet, zodat een verbinding van 100 megabit per seconde hooguit ongeveer 12,5 megaoctet per seconde overdraagt. Een bestand dat als 500 megaoctet staat vermeld, vergt dus minstens veertig seconden, en niet de vier die het aangeprezen getal lijkt te beloven.
Die factor acht is de reden dat zovelen hun verbinding trager wanen dan wat hun verkocht is. Er gebeurt niets oneerlijks: de branche geeft de doorvoer in bits per seconde omdat dat is wat de fysieke laag werkelijk draagt, terwijl bestandsbeheerders de grootte in octetten geven omdat de opslag zo is ingedeeld. Beide gebruiken kloppen op hun eigen terrein, en de rekensom ertussen is een deling door acht.
De werkelijke doorvoer ligt nog lager. Protocolkoppen, foutcorrectie en hersendingen vreten capaciteit, en het bruikbare deel van een verbinding bedraagt doorgaans 90 tot 95 procent van haar nominale snelheid. Draadloze verbindingen verliezen meer, omdat het medium wordt gedeeld en storing herhalingen afdwingt. Een verbinding die als 100 megabit per seconde wordt aangeprezen levert in de praktijk vaak zo'n 90, en minder over een belast draadloos net.
De getallen die de tijdperken aftekenen zijn het onthouden waard. Vroege breedband bood 1 tot 8 megabit per seconde, kabel en glasvezel tilden dat naar 50 en 100, en gigabitdiensten zijn nu in steden gangbaar. Hogeresolutievideo vergt ongeveer 5 megabit per seconde, ultrahoge resolutie ongeveer 25, en een beeldgesprek tussen twee mensen 8, zodat de werkelijke behoefte van een huishouden meestal ver onder het afgesloten pakket blijft.
In het geheugen beschrijft de megabit de ruimte van de chips. Een geheugenchip van 512 megabit houdt 64 megaoctet, en meerdere zulke chips vormen een module. De fabrikant telt in bits omdat dat is wat het silicium bevat; de koper telt in octetten omdat dat is wat het besturingssysteem meldt.
Eén megabit is gelijk aan 1 000 000 bits, 1000 kilobit, 125 kilooctet of ongeveer 0,9537 mebibit.
Het exbioctet is een eenheid van digitale informatie gelijk aan twee tot de zestigste in octetten, dus 1024 pebioctet. Het symbool is Eio. Het is de binaire tegenhanger van het exaoctet, en beide verschillen 15,3 procent.
Eén getal met deze eenheid wordt vaker aangehaald dan enig ander: zestien exbioctet, de omvang van de adresruimte die een 64-bitsprocessor kan bereiken. Twee tot de vierenzestigste in octetten is 16 EiB, en dat getal is het theoretische plafond van het geheugen van elke machine gebouwd op de architectuur die het computergebruik sinds het midden van de jaren 2000 beheerst.
Dezelfde grens duikt opnieuw op in bestandssystemen. Een bestandssysteem dat zijn blokken met 64-bitswaarden nummert kan 16 exbioctet aan blokken adresseren, en verscheidene hedendaagse ontwerpen geven juist dat op als hun maximale volumegrootte. Andere geven 8 exbioctet op, omdat zij één bit hebben gereserveerd voor een teken of een vlag — een bijzonderheid die de grens halveert en het waard is te kennen bij het lezen van een specificatie.
Niets komt in de praktijk bij deze omvang in de buurt. De grootste opslagstelsels ter wereld houden exaoctetten, en het totaal van alle gegevens die de mensheid bewaart is enkele honderden zettaoctet, dus tienduizenden exbioctet. Het 64-bitsplafond werd juist zo gekozen dat het niet zou worden bereikt, en de overgang vanaf 32 bits, waarvan de grens van vier gibioctet binnen tien jaar werd bereikt, verklaart waarom de ontwerpers zoveel ruimte lieten.
Eén exbioctet is 1 152 921 504 606 846 976 bits en 128 pebioctet. Het is een hoeveelheid die bestaat in specificaties, in adresrekenkunde en in de ontwerpstukken van grote stelsels, en nergens anders. Haar in foto's of films beschrijven heeft geen nut, want geen verzameling van het een of het ander komt in de buurt.
Het symbool Eio en zijn decimale broer Eo verschillen meer dan een achtste, wat veel te veel is om aan gissen over te laten. Wanneer een document EB schrijft in het verband van een adresruimte, bedoelt het vrijwel zeker EiB, want adresruimten zijn door hun bouw machten van twee; wanneer het EB schrijft over bewaarde gegevens, bedoelt het vrijwel zeker de decimale eenheid.
Eén exbioctet is gelijk aan 1024 pebioctet, 1 152 921 504 606 846 976 octetten, 8 exbibit of ongeveer 1,153 exaoctet.