| Referentie | Bits (bit) | Terabits (Tbit) |
|---|---|---|
| A plain text message (160 characters) | 1280 bit | 0.00000000128 Tbit |
| A three-minute MP3 | 24000000 bit | 0.000024 Tbit |
| A smartphone photo | 32000000 bit | 0.000032 Tbit |
| A high-definition film | 3.2 × 1010 bit | 0.032 Tbit |
| A dual-layer Blu-ray disc | 4 × 1011 bit | 0.4 Tbit |
De bit is de grondeenheid van informatie. Het symbool is bit, en de naam is een samentrekking van het Engelse binary digit, binair cijfer, gemunt door de statisticus John Tukey en in druk gebracht door Claude Shannon in zijn stuk uit 1948, Een wiskundige theorie van de communicatie, het werk dat de informatietheorie grondvestte.
Eén bit is de hoeveelheid informatie die één enkele keuze tussen twee even waarschijnlijke mogelijkheden draagt. Een munt die kop of munt valt, een schakelaar open of dicht, een spanning hoog of laag: elk daarvan beslist één bit. Die bepaling maakt de bit tot een eenheid en niet slechts tot een schrijfgewoonte. Zij meet hoeveel onzekerheid een antwoord wegneemt, en dat los van waarover de vraag ging.
Shannons inzicht was dat dit te tellen viel. Een bericht getrokken uit een alfabet van tweeëndertig even waarschijnlijke tekens draagt vijf bits per teken, want tweeëndertig is twee tot de vijfde. Zijn de tekens niet even waarschijnlijk — zoals de letters van een taal dat niet zijn — dan daalt het gemiddelde, en juist die afstand tussen de naïeve telling en het ware gemiddelde is wat compressie uitbuit. Een goed gecomprimeerd bestand is er een waaruit de overtollige bits zijn verwijderd.
In de apparatuur is de bit een fysieke toestand: een lading gevangen op een zwevende poort in flashgeheugen, de richting van magnetisatie van een gebied op de schijf van een harde schijf, een putje of een vlak op een optische schijf, een lichtpuls aanwezig of afwezig in een vezel. Alle coderen dezelfde abstracte grootheid, en daarom kunnen gegevens er zonder verlies tussen bewegen.
Bij opslag worden bits vrijwel nooit één voor één geteld. Zij worden gebundeld tot octetten van acht, en de ruimte wordt in octetten of hun veelvouden opgegeven. Overdracht is iets anders: net- en aansluitsnelheden worden in bits per seconde opgegeven, zodat een verbinding die als 100 megabit per seconde wordt aangeprezen ongeveer 12,5 megaoctet per seconde levert. De twee verwarren is de meest voorkomende rekenfout van het hele vakgebied.
Waar losse bits wél worden geteld, is in opgaven van fijnheid en bereik. Een kleurkanaal met 8 bits houdt 256 stappen; een met 10 bits houdt er 1024. Geluid met 16 bits per monster heeft ongeveer 96 decibel dynamiek, en met 24 bits ongeveer 144. Een 64-bits adres kan zo'n 18 triljoen plaatsen benoemen. In elk geval verdubbelt elke toegevoegde bit wat onderscheiden kan worden.
Eén bit is gelijk aan 0,125 octet, 0,001 kilobit of ongeveer 0,0009766 kibibit.
De terabit is een eenheid van digitale informatie gelijk aan duizend miljard bits, ofwel duizend gigabit. Het symbool is Tbit. Het is de schaal waarop de ruggengraat van het internet zelf wordt gemeten — niet de verbinding die een huis binnenkomt, maar de verbindingen tussen steden en over de oceanen.
Eén terabit is 125 gigaoctet. Anders gezegd is één terabit ruwweg de hoeveelheid gegevens in honderdvijfentwintig uur hogeresolutievideo, of de inhoud van de schijf van een grote draagbare computer. Eén enkele verbinding van één terabit per seconde verplaatst dus het equivalent van die computer elke seconde, onafgebroken.
De zeekabels zijn waar deze getallen wonen. Een moderne oceaankabel draagt enkele honderden terabit per seconde over een handvol vezelparen, met golflengtemultiplexering die tientallen aparte lichtkanalen tegelijk door dezelfde glasdraad laat lopen. De kabels die in de jaren twintig van deze eeuw dwars over de Atlantische Oceaan zijn gelegd halen honderden terabit, daar waar de eerste transatlantische telefoonkabel uit 1956 zesendertig gesprekken droeg.
Knooppunten, waar netten elkaar ontmoeten en verkeer aan elkaar doorgeven, maken hun doorvoer in terabit per seconde bekend. De grootste in Europa en Azië pieken bij tientallen terabit, en die cijfers behoren tot de betrouwbaarste openbare metingen van hoeveel het internet op een gegeven ogenblik werkelijk wordt gebruikt.
De laboratoriumrecords gaan veel hoger. Onderzoeksgroepen hebben één enkele glasvezel voorbij een petabit per seconde geduwd met meerkernige vezel en honderden golflengten tegelijk, al gebeuren zulke proeven over korte afstanden onder beheerste omstandigheden. De afstand tussen wat in het laboratorium wordt getoond en wat in zee wordt gelegd bedraagt doorgaans een decennium.
Voor opslag wordt de terabit vooral in de halfgeleiderindustrie gebruikt, waar de dichtheid van een geheugenplaatje in terabit per vierkante centimeter of per behuizing wordt opgegeven. Consumentenproducten worden in octetten geëtiketteerd: één terabit is 125 gigaoctet, zodat een chip die als 8 terabit wordt omschreven in het schap staat als een schijf van één teraoctet.
Eén terabit is gelijk aan 1 000 000 000 000 bits, 1000 gigabit, 125 gigaoctet of ongeveer 0,9095 tebibit.