Omrekenen van Kilooctetten naar Tebibits

Informatie over de Kilooctet (ko)

Het kilooctet is een eenheid van digitale informatie gelijk aan duizend octetten, en dus aan achtduizend bits. Het symbool is ko. Het is de kleinste van de dagelijkse opslageenheden, en twee decennia lang was het de eenheid waarin de hele ruimte van een computer werd beschreven.

Eén kilooctet houdt duizend tekens tekst zonder diakritische tekens, dus ongeveer tweehonderd woorden, of een derde bladzijde. Het platte tekstbestand van een korte brief is enkele kilooctet. Vrijwel niets anders in het hedendaagse computergebruik is zo klein: een leeg document uit een tekstverwerker weegt al tientallen kilooctet, omdat het bestandsformaat opmaak, lettertypen en beschrijvende gegevens rond de tekst meesleept.

Het historische gewicht van de eenheid is moeilijk te overdrijven. De Apple II werd geleverd met 4 kilooctet geheugen, de Commodore 64 ontleende zijn naam aan zijn 64, en de eerste persoonlijke computer van IBM kon er 640 adresseren. Programma's van werkelijke ingewikkeldheid — rekenbladen, tekstverwerkers, spellen met beeld en geluid — werden geschreven om binnen die getallen te passen, wat een tucht vergde die grotendeels verdwenen is.

Het kilooctet is ook waar de verwarring tussen decimaal en binair begon. Geheugen kwam in eenheden van 1024 octetten omdat de adressering binair is, en iedereen noemde dat één kilooctet. De schijffabrikanten telden in echte duizendtallen. De twee gebruiken verschillen 2,4 procent, verwaarloosbaar op deze schaal, maar dezelfde fout stapelt zich bij elke trede en bereikt 10 procent bij het teraoctet.

De IEC beslechtte de dubbelzinnigheid in 1998 door het kibioctet op 1024 octetten te bepalen en het kilooctet op precies 1000 te laten. De besturingssystemen hebben dit ongelijk overgenomen: sommige melden bestandsgrootten in echte kilooctet, andere delen nog altijd door 1024 terwijl zij ko schrijven, en enkele schrijven inmiddels correct Kio.

Waar de eenheid nog dagelijks opduikt is in netprotocollen en in de grootte van kleine bestanddelen op het web. Het opmaakblad van een pagina, een pictogram, een certificaat, een instelbestand, een indexpagina van een gegevensbank — dat alles wordt in kilooctet gemeten, en de gewone geheugenpagina van de meeste processors is 4 kibioctet, dicht genoeg bij 4 kilooctet voor het gesprek, maar niet voor de rekensom.

Eén kilooctet is gelijk aan 1000 octetten, 8000 bits, 8 kilobit of ongeveer 0,9766 kibioctet.

Informatie over de Tebibit (Tibit)

De tebibit is een eenheid van digitale informatie gelijk aan 1 099 511 627 776 bits, dus 1024 gibibit of twee tot de veertigste. Het symbool is Tibit. Zij is de binaire tegenhanger van de terabit, en beide verschillen nu 10 procent — het punt waarop het onderscheid ophoudt muggenzifterij te zijn en een geldkwestie wordt.

Die tien procent is de bestaansreden van de IEC-voorvoegsels. Bij de kibibit was de afwijking 2,4 procent en kon zij worden weggewuifd; hier is zij een tiende van de hoeveelheid. In een contract voor opslagapparatuur, in een dienstovereenkomst die ruimte waarborgt, of in een specificatie waaraan een leverancier moet voldoen, is een tiende het verschil tussen nakomen en wanprestatie.

Het werkelijke thuis van de eenheid is het flashgeheugen, waar plaatjes nu met ruimtes van één tebibit en meer worden gemaakt door cellagen loodrecht te stapelen. Een hedendaags flashplaatje kan één of twee tebibit houden, en een behuizing met acht ervan houdt één teraoctet ruwe ruimte, waarvan reserveblokken en beheerslast worden afgetrokken voordat er iets bij de gebruiker aankomt.

Eén tebibit is 137 438 953 472 octetten, dus 128 gibioctet. Praktisch gezien is dat de opslag van een telefoon uit de middenklasse, of een paar uur ongecomprimeerde hogeresolutievideo. De eenheid beschrijft de grondstof van opslagapparaten en niet iets wat een mens rechtstreeks hanteert.

Ook bestandssystemen tellen op deze schaal binair. Een volume dat het ene gereedschap als 16 tebioctet en het andere als 17,6 teraoctet opgeeft is hetzelfde volume, en het verschil ligt geheel in het grondtal van de rekensom. Wie opslag beheert leert na te gaan welk gebruik een gereedschap volgt voordat twee getallen uit verschillende bronnen worden vergeleken.

De juiste schrijfwijze is Tibit, met hoofdletter T en kleine i. Zij verschijnt in gegevensbladen van flashgeheugen, in documentatie van bestandssystemen en in normen, en vrijwel nergens anders. Juist die kleine i is het enige betrouwbare teken dat een getal binair is, en daarom gebruikt zorgvuldig technisch schrijven haar ook wanneer het verschil klein lijkt.

Eén tebibit is gelijk aan 1 099 511 627 776 bits, 1024 gibibit, 137 438 953 472 octetten of ongeveer 1,100 terabit.