| Referentie | Pints (pt) | Hectoliters (hL) |
|---|---|---|
| A teaspoon | 0.00879877 pt | 0.00005 hL |
| A can of soft drink | 0.580719 pt | 0.0033 hL |
| A wine bottle | 1.31982 pt | 0.0075 hL |
| A bathtub | 263.963 pt | 1.5 hL |
| An Olympic swimming pool | 4399385 pt | 25000 hL |
De pint in het Britse stelsel is een inhoudsmaat gelijk aan precies 568,26125 milliliter. Het symbool is pt. Het zijn twintig Britse vloeibare ons, een achtste Britse gallon en een halve Britse quart. Het is de enige Britse eenheid die de meeste mensen in Groot-Brittannië en Ierland nog elke week gebruiken, en zij overleeft omdat zij de wettelijke maat voor bier van de tap is.
Die wettelijke stand is nauwkeurig bepaald. Bier en cider van de tap mogen in het Verenigd Koninkrijk alleen in derde pints, halve pints en veelvouden van een halve pint worden verkocht, en het glas zelf moet een keurmerk dragen dat bevestigt dat het de vermelde maat bevat. Wie te weinig schenkt kan worden vervolgd, zodat de pint een van de weinige alledaagse eenheden is waarvan de juistheid werkelijk wordt gehandhaafd.
De melk houdt het tweede steunpunt. Melk die in statiegeldflessen van glas wordt verkocht, mag nog in pints worden gemeten, en daarom worden bezorgingen aan de deur per pint besteld terwijl de pakken in de supermarkt liters dragen. Die tweedeling toont goed hoe de metrisering in Groot-Brittannië verliep: zij veranderde de winkels en liet de gebruiken met rust.
De Amerikaanse pint is een andere grootheid en het verschil is groot. Een Amerikaanse vloeibare pint is 473 milliliter tegen 568 voor de Britse, zodat de Britse pint ongeveer een vijfde groter is, en wie in New York een pint bestelt krijgt merkbaar minder dan in Dublin. Het Amerikaanse geheugenzinnetje dat een pint overal ter wereld een pond is, geldt alleen voor de Amerikaanse pint; een Britse pint water weegt een pond en een kwart.
Die gewichtsverhouding was ooit de omschrijving zelf. Het Britse stelsel werd zo gebouwd dat een gallon water tien pond woog, waardoor een pint precies een pond en een kwart weegt, en het oudere Britse rijmpje zegt dat onomwonden. Sinds 1985 wordt de pint in plaats daarvan uit de metriek vastgelegde gallon afgeleid, maar het verband houdt nog dicht genoeg stand om als controle te dienen.
Onder de pint loopt de Britse keten door naar de gill van een kwart pint en naar de vloeibare ons van een twintigste. Erboven komen de quart en de gallon. Geen van die stappen is decimaal, en daarom is de pint vandaag de enige overlevende: zij is de ene schakel van de keten die mensen rechtstreeks in de hand houden, en de rest van het rekenwerk is stilletjes naar liters verhuisd.
Eén Britse pint is gelijk aan 568,26125 milliliter, 20 Britse vloeibare ons, 0,125 Britse gallon of ongeveer 1,201 Amerikaanse vloeibare pint.
De hectoliter is een inhoudsmaat gelijk aan honderd liter, of een tiende kubieke meter. Het symbool is hL. Het is de handelseenheid van de drankenindustrie en van een groot deel van de landbouw, en hoewel vrijwel niemand buiten die bedrijfstakken haar ooit schrijft, is zij daarbinnen het getal dat op elk contract, elke vergunning en elk jaarverslag staat.
De brouwerij draait er geheel op. De capaciteit van een brouwerij wordt in hectoliters per jaar gegeven, accijns wordt geheven over geproduceerde hectoliters, en de grote internationale concerns melden jaarvolumes van honderden miljoenen. Een standaardfust bevat een halve hectoliter, zodat de eenheid bovendien samenvalt met de fysieke verpakking die de branche verplaatst, wat mede verklaart waarom zij is blijven hangen.
De wijnregelgeving is in dezelfde termen geschreven. De Europese herkomstregels leggen de opbrengst een plafond op in hectoliter per hectare, een getal dat het karakter van een herkomstbenaming meer bepaalt dan enig ander, want een laag plafond concentreert de vrucht en een hoog verdunt haar. Productiestatistieken, voorraden en de overschotten die de Europese markt periodiek plagen worden alle op dezelfde manier geteld.
De graanhandel gebruikt de eenheid in een onverwachte richting. Het hectolitergewicht, of soortelijk gewicht, is de massa graan die één hectoliter vult, en het is een genormeerde kwaliteitsopgave: maalgraan wordt in de regel bij 76 tot 80 kilogram per hectoliter gekocht, en een partij onder de contractwaarde wordt afgewaardeerd. De meting werkt omdat goed gevuld, onbeschadigd graan zich dichter pakt dan verschrompeld graan.
Zuivel en andere bulkvloeistoffen volgen. Melkinzameling, vruchtensapverwerking, spijsolie en cider worden in hectoliters geboekt, omdat de betrokken hoeveelheden te groot zijn om in liters comfortabel te lezen en te klein om de kubieke meter voor fiscale en kwaliteitsdoeleinden nauwkeurig genoeg te laten zijn.
Ter grootteorde: één hectoliter is een grote huishoudelijke watertank, een badkuip die anderhalf maal wordt gevuld, of anderhalf vat ruwe olie. Zij komt overeen met 22 Britse of 26,4 Amerikaanse gallon, en met precies 0,1 kubieke meter, de snelste weg naar berekeningen op grondslag van het Internationale Stelsel van Eenheden.
Eén hectoliter is gelijk aan 100 liter, 0,1 kubieke meter, ongeveer 26,4 Amerikaanse gallon of ongeveer 22 Britse gallon.